γιατί όπως λέει ο Ελύτης:

Μπροστά στη ράχη της Σερίφου, όταν ανεβαίνει ο ήλιος, τα πυροβόλα όλων των μεγάλων κοσμοθεωριών παθαίνουν αφλογιστία. Ο νους ξεπερνιέται από μερικά κύματα και μερικές πέτρες -κάτι παράλογο ίσως, παρ' όλα αυτά ικανό να φέρει τον άνθρωπο στις πραγματικές του διαστάσεις.Επειδή τι άλλο θα του ήταν πιο χρήσιμο για να ζήσει? Αν του αρέσει να ξεκινά λάθος είναι γιατί δε θέλει να ακούσει.

Ερήμην του το Αιγαίο λέει και ξαναλέει, εδώ και χιλιάδες χρόνια, με το στόμα του φλοίσβου, σ' ένα μήκος ακτών απέραντο: αυτός είσαι!

Και το επαναλαμβάνει το χρώμα του φύλλου της συκιάς επάνω στον ουρανό, το συλλαμβάνει και κλείνει την γροθιά του το ρόδιώσπου να σκάσει, το κανοναρχάνε τα τζιτζίκια ώσπου να γίνουν διάφανα. Ο Θάνατος μπορεί να είναι λιγότερο ή περισσότερο σωστός,θέλω να πω λιγότερο ή περισσότερο ένας χαμός ανεπανόρθωτος, ανάλογα με τον τρόπο που θα τον δεχθείς. Η δύναμη κι ο αριθμός ανέκαθεν μας εμποδίσανε να αποδεχτούμε τη μόνη δικαιοσύνη, που είναι μια "ακριβής στιγμή", ή τη μόνη ηθική, που δεν είναι παρά μια συνεχής αναγωγή στο πιο απλουστευτικό είναι μας.

Την απέραντη απόσταση που χωρίζει ένα κυκλαδικό εδώλιο από ένα βότσαλομας είναι αδύνατον να την επιμετρήσουμε με την ίδια ευκολία που τοκάνουμεγια ολόκληρες εκατονταετίες φωτός. Αλλ' αυτό ακριβώς αποτελεί και την αχίλλειο πτέρνα μας και γι αυτό συναγωνιζόμαστε απεγνωσμένα τη γνώση. Όμως το μερίδιο των θεών, αν υπάρχει κάπου έξω από τις θρησκείες,είναι βέβαια μια χάρις. Ένας γλάρος με ζυγιασμένα φτερά πάνω από μιαν απέραντη κυανή έκταση.

Προσποιούμαστε ότι τον σβήνουμε, ότι βρήκαμε αυτόν τον σβηστήρα. Και ύστερα? Εκείνος, την επαύριο της οριστικής μας απώλειας,συνεχίζεται. Δυο άγνοιες που δεν αγγίζονται αλλά που θα μπορούσαν αυτοστιγμεί να γεννήσουν φως. Τι κρίμα!

[....]


Και ο επίλογος:

Ένας άνθρωπος που ξυπνά τα χαράματα μπροστά σ' ένα λιμανάκι μωβ κι εύχεται να μην είχε μάθει ποτέ του γράμματα -τι θαύμα! Κατεβαίνει στο βραχάκι να λύσει τη βάρκα. Σε λίγο η μια ράχη του βουνού κοκκινίζει. Όπου να' ναι θα φανεί ο Κούρος, και πίσω του οι γραμμές των άλλων νησιών, το ξεφόρτωτο τρεχαντήρι, ένας Προφήτητς Ηλίας. Ύστερα, θα σβήσουν όλα και θα μείνει το μελαχρινό, καθάριο πρόσωπο με τα μεγάλα μάτια, που είναι οψαράς με το πανέρι του, ο σημερινός σου γείτονας, αλλά συνάμα και ο παντοτινός Αλιέας των θησαυρών -και των ανθρώπων"


Οδυσσέα Ελύτη - Σχέδιο για μιαν εισαγωγή στο χώρο του Αιγαίου
Από τη Συλλογή "Εν λευκώ", Εκδόσεις Ικαρος